dinsdag 15 augustus 2017

46. Vakantie, cortisone-stop en kleine griezels.



Vakantie, een leuke periode komt eraan. Dit jaar wordt het, sinds heel lang, een autoreis. Er hangt toch een beetje een sfeer van ongerustheid in mijn hoofd. Ik mocht namelijk al ervaren hoe vermoeiend het voor mijn ogen is om gewoon als passagier een hele periode in de auto te zitten. 

Ik besluit dan maar om bij vertrek achteraan in de wagen plaats te nemen en mijn plaats af te staan aan onze jongste zoon, die zich al vlug als co-piloot profileert. We zijn echter nog maar een paar uur verder wanneer ik een zacht snurkend geluid waarneem. Gelukkig komt dat uit de stoel voor me en is de chauffeur nog steeds alert. Hij krijgt begeleiding van een vriendelijke vrouwenstem met een Nederlands accent. Regelmatig geeft ze hem zelfs aan dat het beter is een klein ommetje te maken door problemen op de weg, nog nooit zag ik hem zo vlug reageren op een vrouwenstem. Daardoor komen we ook heel vlotjes aan onze tussenstop.

Doordat ik bijna de hele tijd mijn ogen dichthield valt de vermoeidheid heel goed mee en is er zelfs nog energie over om een leuke wandeling in het verlaten bergdorpje te maken. Het lijkt wel alsof de tijd er al 50 jaar stilstaat. Het speelgoed op de stoep heeft enkel nog heel lichte pastelkleuren door de felle zon die er decennialang haar stralen op afvuurde. Het dorp telt 3 straten en buiten het ‘gemeentehuis’ en een heel kleurrijke Jeep is er niet veel te beleven. Een, toch wel, heel grote poes ligt languit voor een deurdrempel. Wanneer we de hoek omgaan zien we wel 10 van die poezen in een 2,5 meter hoge afgebakende tuin rusten. Het lijken wel reuze poezen met lange haren. Moest onze poes dit formaat kunnen aannemen veronderstel ik dat het hem heel wat trappen zou besparen, misschien moet ik hem af en toe toch eens een extra hapje toesteken.

Na dit hoogtepunt van onze avond keren we terug naar ons huisje. Ook dat is een hele belevenis. Het noemt ‘het kleurrijke huis’ én dat is het ook echt. Een huisje onder handen genomen door een plaatselijke kunstenares naar mijn hart. Overal vind je wel iets anders en het toiletbezoek was nog nooit zo fleurig. Onze oudste slaapt in de ‘prinsessenkamer’, niet echt iets voor een gast van 19 maar gelukkig is hij niet echt moeilijk. Het bijbehorende schoentje past enkel voor zijn grote teen…waar heb ik dat nog gehoord?


De volgende morgen verlaten we dit prachtige huisje en zetten nog een 250km onze reis verder. Omdat we wat binnenwegen nemen en het landschap echt wel mooi is stap ik toch vooraan in en piep ik, één oog dichtgeknepen, regelmatig toch eens mee. Een paar uur later bereiken we onze bestemming en lijkt het erop dat ik de juiste balans heb gevonden om de laatste kilometers te overbruggen. Na een tijdje komen ook onze jaarlijkse reisgezellen aan, een gezamenlijk gezellig etentje opent onze vakantie.

Aan het zwembad ontdek ik in mijn brailleboek, De Da Vinci Code, hoe Langdon en Neveu op zoek gaan naar de tips die werden achtergelaten na de moord. Ik zit rustig met de ogen dicht terwijl de andere piepend naar hun witte pagina’s hun verhaal proberen te lezen. Op de E-reader bij mijn vriendin lijkt het haar wat makkelijker te gaan maar toch, ik heb alle rust.

Iedereen doet er zijn eigen ding maar toch komt het er vaak op neer dat heel veel gezamenlijk verloopt. Zo gaan wel met z’n allen een beetje verderop de rivier opzoeken. De bedoeling is om er een plons te wagen, er zouden ook mooie watervalletjes zijn. Iedereen kijkt uit naar dit prachtige landschap. Na het parkeren van de wagens gaan we op zoek naar de rivier. Wanneer we de rivier bereiken is er echter geen spatje water te bekennen…Tot zover onze plonsbeurt. Een paar kilometer dichterbij (eigenlijk binnen wandelafstand van onze huisjes) is wel nog water te vinden, een dikke 15-20cm diep (al zou ik er geen meetlat bijnemen). We besluiten er het beste van te maken en even met een paar surfschoentjes aan door de ‘rivier’ te waden, die ondanks de diepte toch nog een kleine stroming heeft. Het valt me op dat dit me wel heel goed lukt. Door de schoenen heen voel ik goed de keien en grijp ze als het ware met mijn voeten, zo kan ik rustig aan mijn weg door het water vinden. Ik ben dan ook supertrots dat ik niet degene ben die bij de twee behoor die plots door het kleine beetje water toch behoorlijk nat worden. Al was het waarschijnlijk een welgekomen verfrissing.

Een paar dagen later besluiten we om een tour te maken in een nabijgelegen natuurpark. Een prachtige tour waarbij we met de wagen een hele bergflank beklimmen om zo bovenop van een wijds uitzicht te genieten. Toch merk ik dat door mijn mindere zicht de waarschijnlijk ongelofelijke pracht zo niet meer wordt ervaren. (wanneer ik hier later de foto’s thuis op het grote scherm bekijk geeft dit een duidelijker beeld). Toch geniet ik van de trip maar voel na een paar uur dat deze zijn tol eist. Een beetje te overmoedig geweest en het laatste uur houd ik dan ook beide ogen dicht. Zelfs bij onze thuiskomst lijkt het alsof de riemen van mijn rolluiken het niet meer houden en geniet ik, in het donker, nog een paar uur na aan het zwembad. Het gekwetter van de kinderen op de achtergrond. Tegen de avond is de pijnlijke druk beter en kan ik toch terug gezellig mee aan onze dagelijkse avondbabbel op het terras…De tijd gaat vlug en de twee weken vliegen door. Alweer een leuke tijd. De terugreis wordt (door mij) een heel groot deel flink in het donker ondergaan en, terug thuis, afgesloten met ons jaarlijks ‘frietjesstekken’. Op naar volgend jaar…


Twee dagen later mag ik alweer op oogartsbezoek. Het oog is stabiel gebleven en ik mag, na 4 maand, stoppen met de cortisone-druppels. Het vocht achter het netvlies is verdwenen. Er wordt nog eens besproken dat er een mogelijkheid is om een iris-implantaat te plaatsen maar dat het beter is om het oog niet meer te belasten met een extra ingreep. Het vocht achter het netvlies heeft ook bij hem een beetje vrees veroorzaakt en dan is er ook nog het o zo zwakke netvlies. Dit wil wel zeggen dat het vervelend opspelen  van het oog zal blijven. Mijn nieuwe voorschrift voor de bril wordt bepaald en is dus een extra +1.25D die ik overhield aan het vocht. De nieuwe oogdrukdruppels worden als definitief bij de adviserend geneesheer aangevraagd ter vervanging van de andere. Binnen 6 maand terug. Dat is lang geleden dat ik zo’n periode kon overbruggen. Hopelijk is het ook effectief zo.
Wanneer ik contact opneem met de opticien vraag ik nog eens na of er geen extra filter op de bril kan gezet worden maar dit houdt dan in dat ik een wit doorzichtig glas én een donker glas zou hebben. Er bestaat ook een mogelijkheid om een soort glas met gaatjes te maken dat minder licht doorlaat maar ook dat zou heel hard opvallen. Ik besluit er nog even over na te denken. Het ooglapje-idee speelt ook nog steeds mee. Dat zou eigenlijk ideaal zijn maar ook dat valt op natuurlijk. Toch zou ik het voor thuisgebruik willen proberen.

Waarom is een mens toch altijd bezig met wat andere mensen gaan denken…eigenlijk moet je toch gewoon doen waar je je goed bij voelt…


Misschien moet ik het gewoon doen. Een ooglap-lijn creëren en de winst (of misschien zelfs alles indien de fabrikant sponsort) doneren aan het opleiden van blindengeleidehonden. Zou er een markt voor zijn? Het idee kriebelt plots heel hard…




Tip : Wanneer je iets moet spoelen in de spoelbak kan je beter een vergiet gebruiken. Als dit niet tot de opties behoort ga je best nog eens met je handen de hele bak rond zodat bv. mosselen geen eenzame dood hoeven te sterven…



Anekdote : Monsters zijn het, veelvraten, ze hebben stevige kaken, verspreiden zich razendsnel…gelukkig slechts een paar mm groot en door mijn man gevonden in onze voorraadkast. Het kleine ding gaat schuil onder de naam : broodkever en komt mee in één of andere verpakking. Het doet zich tegoed aan alle droge voeding (pasta, rijst, toastjes, koffie, cornflakes, vanillepoeder, gist, chocolade, nootjes, koeken,…) dus de kast was een paradijs voor deze diertjes. De hele kast wordt leeggehaald en alles wat verdacht lijkt of duidelijke sporen van de griezeltjes vertoont wordt op vakkundige wijze door mijn man vernietigd. De kast wordt mooi uitgekuist en de producten die nog goed verpakt zijn en geen gaatjes vertonen worden terug geplaatst. Een dag later vindt hij terug een paar mormeltjes in de kast en gaat verder met zijn zoektocht. Terwijl hij even buiten vertoeft hou ik mijn hoofd in de kast en hoor zacht geknabbel! Je kan ze dus gewoon horen! Als een speurhond ga ik van links naar rechts ieder schap van de kast af en weet zo nog een paar geïnfecteerde dozen te vinden. We staan er versteld van hoe goed ze zijn in het openen van verpakkingen. Zelfs kartonnen dozen die nog in plastic folie zitten en waar binnenin de inhoud wordt beschermd door een extra foliezak weten ze binnen te dringen door minuscule gaatjes te knabbelen. Regelmatig ga ik langs de kast met gespitste oren om alle boosdoeners te vinden. Terwijl ik even denk aan de vraag die onze oudste een paar dagen eerder stelde toen we rijst aten : ‘Wat is dat zwart in mijn bord?’ Toen mijn man antwoordde dat het waarschijnlijk kruiden waren dacht ik nog bij mezelf..hmm, ik heb daar helemaal geen extra kruiden in verwerkt…
We leven nog allemaal dus echt schadelijk voor de gezondheid zijn ze waarschijnlijk niet (zeker niet na 15 minuten koken) maar bewust die griezeltjes eten ben ik niet meer van plan dus wacht bij alles wat uit de kast komt een deskundige goedkeuring van één van mijn mannen af!





Mijn facebookpagina : HogeMyopie 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Gadget

Deze content is nog niet beschikbaar via een versleutelde verbinding.