zaterdag 25 november 2017

51. Echolocatie : Les 1 : Een poging tot...



Zoals ik in mijn vorige pagina aangaf kreeg ik een uiteenzetting van de klikjes die Daniël Kish gebruikt om zijn omgeving om te zetten in een 3D-wereld in zijn hoofd.

Er worden verschillende klikgeluiden uitgelegd. Het meest gekende is de tong van boven naar beneden trekken, maar aangezien hierbij twee tonen gecreëerd worden is die niet echt bruikbaar. Een tweede methode is het optrekken van de mondhoeken waarbij een geluid wordt gemaakt dat bv. een paard tot  galop drijft. Deze techniek gebruikt Daniël in gangen om zo rechts of links objecten waar te nemen. Een ander geluid wordt gecreëerd door de tong net achter de bovenste tanden te plaatsen en een 'sussend geluid' te maken door het tipje van de tong vlug op en neer te bewegen. Het beste geluid om een object voor je te ‘zien’ wordt gemaakt door de tong op het midden van het verhemelte te plaatsen en achteruit uit vacuüm te trekken, dit in samenstelling met een weidse lach op je lippen, daardoor wordt slechts één klik geproduceerd (de tong raakt de onderkant van de mond niet). Een heel specifiek geluid dat het oor tot het uiterste drijft is het tegen elkaar wrijven van zijn vingertoppen. Deze laatste lijkt me dan ook alleen voor specialisten zoals Daniël weggelegd.


Niettegenstaande de moeilijkheidsgraad van deze techniek wou ik toch even een poging wagen. Verwarde en verbaasde blikken van mijn familieleden staren me aan terwijl  ik de klikjes  inoefen en uitprobeer. Het produceren van de klik door de mondhoeken op te trekken bezorgt onze poes dan weer gedesoriënteerde momenten. In alle delen van de leefruimte probeer ik ze uit, het arme beest weet met zichzelf geen blijf.

Foto : poezenpuzzel : onze poes heeft witte pootjes, een witte streep op zijn neusje en een grijsgestreepte vacht. Hij ligt zijwaarts met zijn ene voorpoot over zijn oogjes.

Ik heb geen flauw idee hoe de techniek wordt aangeleerd dus moet ik zelf maar wat creativiteit aan de dag leggen. Eerst is er de moeilijkheid om hetzelfde tempo tijdens het klikken aan te houden. Je hebt namelijk de neiging om al snel een stel parkeersensoren te imiteren wanneer je zelf een object dichter naar je toe brengt. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Een object in de hand bewegen is niet evident omdat je automatisch ook weet waar je hand zich bevindt. Stappen lijkt me een betere optie.
Het volgende probleem dat ik ondervind is doordat mijn oogleden heel dun zijn ik al automatisch een verschil in lichtintensiteit waarneem wanneer ik met gesloten ogen een muur nader. Ik hou ook alvast een rustig wandeltempo aan om deze oefening niet in een bloedneus te laten resulteren. 


Nee, dit wordt niks, de lichtinval beïnvloedt mijn gevoel en gehoor. Creatief zijn Anja. Ok, ik heb twee ooglapjes dus besluit beiden te gebruiken en zowel mijn rechter- als linkeroog af te dekken. Geen enkele inmenging van licht dus. Gelukkig is op dit moment niemand thuis en ik hoop vooral dat niemand buitenshuis me in de gaten krijgt.

Een volgend obstakel is dat ik na meer dan 20 jaar in dit huis zelfs beter met de ogen dichtloop om nergens tegenaan te knallen. Toch probeer ik vooral op mijn gehoor af te gaan. Even de radio uitzetten en pure concentratie.

Alle klikjes worden veelvoudig uitgeprobeerd. Wanneer ik zittend 360 graden aftast geeft dit niet echt een resultaat, ik hoor geen verschil. Het dichtstbijzijnde object staat op meer dan 30cm van me verwijderd. Het optrekken van de mondhoeken probeer ik uit langs een muur lopend en wonderlijk genoeg hoor ik inderdaad een verschil wanneer de muur ophoudt en overgaat in een open ruimte. Van een doffere klik naar een meer open, heldere klik. Ook bij  het zijwaarts dichterbij en veraf gaan van de muur is er een duidelijk verschil in toon. Dan spreek ik wel over een afstand van een 20tal cm en minder, verderaf kan ik het verschil niet meer waarnemen. 

Het klikje waarbij de tong achteruit wordt getrokken ligt me niet zo goed. Het is niet makkelijk om op die manier steeds dezelfde sterkte in geluid aan te houden waardoor je sowieso al een vervorming in klank krijgt. Na een tijdje oefenen lukt het al een beetje beter en ook daar hoor ik uiteindelijk de nuances in geluid wanneer ik frontaal, wel heel dicht, tegen de muur aankom. Het sussend klikje boekt het minste resultaat.



Op deze korte termijn kan ik dus wel al iets merken al is het vooral op korte afstand van een voorwerp. Volgens mij is echolocatie een heel interessant hulpmiddel, al is het niet iets dat je zo maar even aanleert. Ik kan me wel voorstellen met een juiste begeleiding dat er zeker goede resultaten te boeken zijn. Het lijkt me dan ook geen slecht idee om dit in scholen voor blinden en slechtzienden te introduceren. Kinderen zijn sponsjes in het opnemen van nieuwe informatie en beschikken nog over een uitstekend gehoorvermogen. Vooral de mogelijkheid die het hen biedt om echt een ‘zicht’ te krijgen op hun omgeving zonder alles fysiek te moeten aftasten is een heel mooie gedachte.



Mijn facebookpagina : hogemyopie

SAMENKOMST HOGE MYOPIE :
Een gezellige babbel met een lotgenote? Een verhaal vertellen dat degene die voor je zit echt begrijpt? Ervaringen delen? Dit is iets wat velen willen maar aangezien we niet zo talrijk zijn met een hoge myopie (bijziendheid) lukt dit zelden of nooit. Daarom wou ik een bijeenkomst organiseren om dit mogelijk te maken. Deze zal doorgaan op 16/02/2018 in de gebouwen van Visio Breda ( Heerbaan 14-40,Breda) van 12-17u. Ook partners zijn meer dan welkom. Geïnteresseerden kunnen een mailtje sturen naar advhogemyopie@telenet.be. Het wordt alvast een ‘internationale’ bijeenkomst want zowel België als Nederland is vertegenwoordigd. Mijn verhaal vind je op www.hogemyopie.blogspot.be (vanaf 1.Voorwoord), het zou leuk zijn nog extra verhalen te vinden bij lotgenoten. Tot dan? Je vindt me ook terug op mijn facebookpagina : HogeMyopie 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Gadget

Deze content is nog niet beschikbaar via een versleutelde verbinding.