vrijdag 24 maart 2017

22. Verdere analyse de daaropvolgende dagen.





Drie dagen na de operatie gaan we op familiebezoek. In de wagen probeer ik beide ogen open te houden en (zoals vroeger) links te blokkeren. Dankzij de druilerige dag (goh, ik had nooit gedacht dat ik dat ooit ging zeggen) lukt het relatief goed. Het is natuurlijk ook niet zo’n lange rit. 

Tijdens het eten, praten met iedereen (mijn hoofd rustig draaiend) en het kunstlicht dat van bovenaan schijnt wordt het toch wel vreemd in mijn hoofd en maag. Ik besluit om even de rust en duisternis van het toilet op te zoeken. Blijkbaar was het een beetje veel om te verwerken. Na een goed kwartiertje kom ik uit mijn schuilhokje en gaat het toch al een beetje beter. We besluiten om naar huis te gaan en ik hou flink mijn ogen dicht tijdens de terugrit.


Misschien moet ik het wat anders aanpakken. De volgende dag besluit ik om niet alleen op regelmatige basis mijn linkeroog dicht te knijpen maar ook om de nodige rustpauzes in te lassen met beide ogen gesloten in de zetel. Ook de testfases worden opgeschort. Zelfs met een bezoek van mijn 80-jarige tante, waar ik regelmatig één en ander moet voor herhalen, lukt het op deze manier toch om relatief vlot de dag door te komen.

Een winkelbezoek voelt een beetje aan als verloren lopen. Ik probeer me zo goed mogelijk te concentreren, mijn man neemt het voor de rest wel over. Gelukkig had iedereen die dag al alles in huis want het warenhuis lag er nog nooit zo verlaten bij. Terug thuis, vlug op de zetel met ogen dicht en even van profiteren dat mijn drie mannen alles in de kasten proppen.


De dagen gaan vlug door. Het blijft wel moeilijk om het oog te blokkeren en ik ondervind dat ik ook binnenshuis het oog heel regelmatig automatisch dichtknijp.
Mijn rechteroog heeft regelmatig een kleine trilling door de inspanning. Wanneer het vermoeid is probeert links zich uitgelaten te laten gelden : “hey, hey, ik ben hier nu ook!” en laat alles kronkelend mijn hersenen binnensijpelen, dit met de beste bedoelingen natuurlijk. Na jarenlang te zijn genegeerd is het een heel begrijpelijke reactie.

Ik weet en besef dat de operatie zeker nodig was en vooral nu omdat het andere oog ook terrein verliest is het nodig om alle beetjes te redden maar het zal tijd kosten om eraan te wennen. Doordat ik ook voor de operatie al last had van de lichtinval en deze nu nog veel sterker is door de nieuwe heldere lens en ook de, nog steeds, vergrote pupil is mijn vrees groot dat het echt wegfilteren niet zal lukken. Een plan B of C zal meer dan welkom zijn.

Er werd me 7 jaar geleden al aangeraden het oog te laten opereren wegens de cataract maar omdat ik vreesde dat het me zou bemoeilijken heb ik het dus steeds uitgesteld. Ik moet zeggen dat ik eigenlijk wel blij ben dat ik op dat moment mijn eigen mening volgde. Hoe vreemd het ook klinkt. 

Ik voel me zo’n ondankbaar wicht wanneer de gedachte in me opkomt dat het ervoor toch makkelijker was, terwijl er zich een lange wachtrij zou vormen van mensen (waar het licht uit is) om mijn plaats in te mogen nemen.

Even lijkt het erop dat mijn optimisme in onze kelder is beland.  Maar denk dan, komaan kop op, morgen mag je terug op controle, hij vindt heus wel een oplossing. Ik geniet verder van het zonnetje die dag als ‘piraat Anja’.



Tip : Zet potten ver genoeg van de rand als je wil vermijden dat je met je voeten in een berg suiker of gist terecht komt.


Anekdote : Al een tiental jaar gaan onze reizen door in het gezelschap van onze jeugdvrienden. We zijn met drie gezinnen met elk twee kinderen. Iedereen kan er zijn eigen gang gaan maar toch komt het er meestal op neer dat de hele bende er mee op uittrekt. Zo vonden we het idee om door een kloof te klauteren wel leuk klinken. Er werd toch wel even overlegd want het zou voor mij (alsook voor mijn man) geen gemakkelijke klus worden. Het was niet alleen het ‘zichtprobleem’ maar ook de voeten die als best verdraagbaar schoeisel een paar foam teenslippers uitkozen. Toch was ik wild van het idee. Het avontuurlijke heb ik namelijk van mijn vader geërfd. Er werd beslist om het bij 1/3 van de tocht te houden en daar een aangeduide afslag te nemen omdat het ook belastend zou zijn voor mijn man die me moest begeleiden. Tijdens onze tocht kwamen we een geit tegen die het blijkbaar niet had overleefd en dit met een indringende geur liet weten. Was het nu daardoor dat we onze afslag misten? In ieder geval gingen we zo voor de volle klauter en werden beloond met op het einde een prachtig wit strand en blauwe zee…mijn man hield er wel een paar dagen een pijnlijke schouder aan over maar hé wat een ervaring!



Mijn facebookpagina : Hogemyopie 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Gadget

Deze content is nog niet beschikbaar via een versleutelde verbinding.